Een paradijs zonder vreugde

Het is moeilijk om een blog te beginnen en verhalen te schrijven die belangrijk of leuk zijn om te lezen wanneer er dingen gebeuren die alle andere zaken zo ontzettend relatief maken. Het zal weinig mensen in Nederland zijn ontgaan dat afgelopen week een lid van de Oranje Trophy is overleden. Henk Wijts van team Massif raakte tijdens het zwemmen in de problemen. Hij verdween onder water en kon niet meer op tijd bereikt worden door de anderen. We zullen Henk missen de rest van de trip en wensen zijn familie veel sterkte toe met dit verlies.

Die bewuste dag waren de meeste teams op de paradijselijke plek in Chitimba aan het Malawi-meer een dagje aan het relaxen. Drie andere teams zaten op Zanzibar en wij waren in Dar es Salaam druk bezig met het regelen van een versnellingsbak. De dag ervoor waren we afgezet bij een benzinepomp in Chalinze en gingen de trucks richting het Zuiden. Daar stonden we dan met een kapotte auto en een workshop waar al het gereedschap dat ze hadden paste in een schoenendoos (maat 36). Gelukkig hadden we inmiddels gezelschap gekregen van Fred, een vriend van trophyganger Frans. Hij bood ons een lift aan naar Dar es Salaam waar inmiddels een nieuwe versnellingsbak gearriveerd was. Toen onze problemen met de versnellingsbak bekend waren geworden in Nederland hebben Hans en Lous Betzema ons enorm geholpen door naar België te gaan om daar een nieuwe versnellingsbak te halen. Zij hebben de versnellingsbak naar Dar es Salaam gestuurd zodat we hem daar zouden kunnen ophalen. Maar zo simpel ging dat natuurlijk niet.

Fred en zijn zakenpartner Rob hebben ons zeer gastvrij ontvangen in hun prachtige huizen op het strand en dat verzachtte de problemen die we hadden behoorlijk. De teams van CrewZen, Babes en Pringoals kwamen ook nog even langs op hun weg terug vanuit Zanzibar en bleven slapen in de tuin van Fred. Na een heerlijke barbecue met wat lekkere drankjes gingen we snel slapen voor de drukke dag erna.
We moesten twee dingen doen. De versnellingsbak van het vliegveld halen en een nieuwe drukgroep/koppelingsplaat zoeken.

Gelukkig stuurde Fred een van zijn werknemers met ons mee die goed de weg wist in de stad en ons langs alle winkeltjes nam die Iveco-onderdelen verkochten. Inmiddels begon het al wat later te worden en besloten Bauke en ik naar het vliegveld te gaan om de versnellingsbak op te halen. Uren en uren wachten, praten met allerlei ambtenaren en brutaalweg bij de supervisor naar binnen lopen om maar te zorgen dat het allemaal ging lukken.

Duizend dollar invoerrechten moesten we betalen omdat volgens de douane de versnellingsbak meer dan 3000 dollar waard was en niet de 500 die wij hadden gezegd. Het kostte erg veel overtuigingskracht en zelfs dreigen met de ambassade voordat we het bedrag hadden teruggebracht tot een acceptabele 175 dollar. Vijf minuten voor sluitingstijd liep iemand met het orderformulier het magazijn in en zagen we eindelijk de versnellingsbak verschijnen. Eindelijk klaar! Dachten we uiteraard geheel onterecht…
Ik werd teruggeroepen door een milieu-ambtenaar die me een verhaal ging vertellen over het niet mogen invoeren van planten of plantproducten. Geen probleem want de versnellingsbak is van metaal. Dus ik wilde al weer weglopen toen hij me vroeg of de bak niet op een houten pallet stond dan. Oh ja…. Nou geen probleem als er een stempel op staat dan hoef je maar 4 dollar servicekosten te betalen. Service waarvoor dan wilde ik weten?! Nou, voor het inspecteren. (Maar hij wist natuurlijk al lang dat er geen stempel op stond.) En wat dan als er geen stempel op staat? Ja, dan kost het 124 dollar. Nou dan houden jullie dat pallet maar want dat ga ik niet betalen. Dat kan natuurlijk maar dan moet je 22 dollar verwijderingskosten
betalen.

Zo vermoeiend die ambtenaren in Afrika…. Nou goed, weet je wat. Ik ga geen 124 dollar betalen en ook geen 22 dollar maar die 4 dollar kun je krijgen voor je SERVICE. Maar tot mijn grote verbazing zei de man toen dat we niets hoefden te betalen en we tegen onze vrienden in Holland moesten zeggen dat ze voortaan wel de juiste papieren bij de vracht moesten voegen.
Prima, afgesproken!

Rashid had inmiddels voor ons onderdelen gevonden en dat betekende dat wij weer op weg konden naar onze auto die 100 km richting het Westen nog steeds op ons stond te wachten. We werden naar het busstation gebracht en de versnellingsbak werd in de bus geladen en na twee uur waren wij in Chalinze en kon het inbouwen beginnen. De monteurs hebben de hele nacht doorgewerkt en ik als lastige klant zei de volgende dag pas na de vijfde testrit dat het goed was, toen alle versnellingen weer goed werkte en de meeste rode lampjes op het dashboard uit waren. Na een uitbundig afscheid van onze nieuwe vrienden konden wij beginnen aan onze inhaalslag richting de groep.

Twee dagen onafgebroken rijden door Tanzania en Malawi en Zambia bracht ons uiteindelijk naar Livingstone bij de Victoria watervallen. Onderweg bij een van de talrijke politieposten werd ons gevraagd of we twee politieagenten mee wilde nemen naar een dorp een uur verderop. Ja prima. Wel zei ik tegen Bauke dat ik wilde dat er eentje voorin en eentje achterin zou zitten omdat zelfs de politie misschien teveel in de verleiding zou komen om wat spulletjes mee te nemen. Voordat de politieagent bij mij voorin instapte pakte hij een set handboeien en boeide de andere man die mee was en zette hem achterin. Bauke en ik waren uiteraard nogal verbaasd dat onze passagier een gevangene bleek te zijn. Maar aangezien hij er niet al te gevaarlijk uitzag zijn we maar gaan rijden.

Ruim een uur later vlak nadat we hem hadden afgezet werden we aangehouden bij de volgende politiepost. Jullie hebben te hard gereden 5000 boete (25 euro).
Maar ik reed helemaal niet te hard! Helaas kon hij me prachtig laten zien dat ik 65 km/h had gereden op de video waar je maar 60 mocht. Maar vriend, ik ga niet betalen hoor. Dat is veel te veel geld. Ik heb net een collega van je meegenomen en een gevangene. Gelukkig was de agent hier wel gevoelig voor en werde de boete verlaagd naar 3000. Op dat moment kwamen Peter, Fransje, de familie van Henk en Rene van de Nederlandse Ambassade aanrijden in de verte. De politieagent zei meteen: Nou laten we maar eens zien hoe hard je vrienden rijden. 48 km per uur! En ik zei, ja ik zie het daar zijn onze vrienden en daar achter rijdt de ambassadeur! Daar werd de agent toch wel een beetje nerveus van en toen ze naast ons gestopt waren en er wat handen waren geschud over en weer mochten we zonder te betalen onze weg vervolgen. Daarna zijn we doorgereden naar Mzusu waar we lekker hebben geluncht en vervolgens afscheid hebben genomen van de rest om alleen onze reis te vervolgen op weg naar Zambia.

Bij de volgende politiepost trof ik een leuk uitziende politiedame die meteen wist dat wij van de Oranje Trophy waren:

Agente: Heb je een petje?
Bento: Je hebt toch een pet?
Agente: Geef me een pet alsjeblieft.
Bento: Zullen we ruilen?
Agente: Nee, mag niet, hoort bij m’n uniform
Bento: Nou goed dan ook geen pet
Agente: Wel, wel! Ik wil een pet.
Bento: Is goed, voor een kus
Agente: Nee mag niet, ik ben in functie

Ze kwam op de treeplank van de wagen staan, keek om zich heen en kuste me, door het raampje heen, snel op m’n wang en liep tevreden weg met een WK-petje en wij mochten onze weg weer vervolgen. ’s Avonds om kwart over 11 kwamen we aan in Chipata waar de rest van de groep al in diepe rust was. Ik maakte Lucas wakker om te vragen hoe laat we moesten vertrekken en ging toen zelf ook snel slapen na een vermoeiende dag.

Om 5 uur ging de wekker en ging ik even douchen om wakker te worden. Na het douchen trof ik een slaperige Margo die ik goedemorgen wenste. Goedemorgen, was haar eerste reactie. Het duurde even een paar tellen voor ze in de gaten had dat ik het was en met een kreet van verbazing omhelsde ze me hartelijk. Ik bleef nog even een tijdje staan bij de douches en een voor een kwam iedereen uit bed en was iedereen blij verrast dat we er weer waren. Na een lekker gezamenlijk ontbijt zijn we weer vertrokken richting Livingstone.

De Victoria watervallen kun je op veel manieren bekijken. Op een afstandje met de boot, uit de lucht met een vliegtuig of gemotoriseerde deltawing. Of op een heel erg natte manier van heel dichtbij langs het randje. Miljoenen liters water storten met een enorm geweld 108 meter de diepte in om vervolgens zo’n wolk van water weer omhoog te stuwen dat het er constant regent. En dan bedoel ik niet een licht miezertje, nee een moesson regenbui is er niets bij! Binnen 5 seconden waren we volledig doorweekt omdat we 1 dollar voor een regenjas huren natuurlijk niet wilde betalen als echte Nederlanders.

Wel erg mooi om te zien en stiekem ook wel erg leuk om nat te regenen want het was erg lekker weer en binnen korte tijd (na het uitwringen) waren we weer droog.

Morgen vertrekken we richting Botswana
Gezellig om eindelijk weer met de rest te kunnen rijden!

groeten van Bento en Bauke, from team Elephant I presume, Dr. Livingstone?
www.oranjetrophy.nl