Afzien in de woestijn

Sudan, variërend van alles-verzengend warm tot smoorheet.
Dat begon al op de boot over het stuwmeer vanaf Egypte. Uiteraard behoorlijk overgecompenseerd door de steenkoude airco van de boot, die was zo koud dat je de deur van je hut open moest laten staan om het een beetje behaaglijk te houden. Wel lekker om je blikje drinken op te koelen. Door de goede voorbereiding van de organisatie hadden we 23 van de 27 hutten gereserveerd (tot grote ergernis van de overige passagiers). Zeker omdat de meesten op het dak en dek van de boot gingen slapen. Ruud wilde wel in de hut blijven slapen net zoals ik. Alleen werd Ruud midden in de nacht wakker door een ongenode gast die hem met zwarte kraaloogjes zat aan te staren vanaf zijn knie. Dat was voor Ruud zelfs te veel en hij besloot ook de rest van de nacht op het dek door te brengen.
Toen we in de haven aankwamen van Sudan. Tenminste, wacht even. Een haven was het dus niet. Gewoon een steiger aan het eind van het stuwmeer. Maar daar aangekomen dus was het weerzien met de auto’s die al een paar dagen eerder gearriveerd waren op een ponton, bijna emotioneel. Het afrijden van de wagens verliep soepel tot de laatste wagen van Floris en Vivian. Floris zakte door de rijplaat heen en hing letterlijk tussen de wal en het schip. Maar ook dat kon snel worden opgelost met behulp van Zuid-Afrikaanse gids Eddy en de Unimog van Ruud.
Zachte banden, minder scheppen
’s Avonds sliepen we op een prachtige plek net buiten Wadi Halfa in de Nubische woestijn. Niet alle auto’s kwamen hier even goed doorheen en moesten geholpen worden door de 4x4’s. De grote MAN-truck van Bart en Roel had wat problemen met hun brandstoffilters waardoor ze niet meer de kracht hadden om uit het zand te komen. Voor hun in ieder geval reden genoeg om de dagen daarna niet door de woestijn te rijden en de asfaltroute te nemen. De meeste teams zouden de volgende dag mee gaan de woestijn in dus het werd tijd om te gaan slapen. De gids vertelde nog even dat hij de week ervoor een luipaard had gezien wat ervoor zorgde dat de meesten toch wat voorzichtiger werden met het zoeken van een afgelegen plekje om naar de wc te gaan.
De volgende ochtend een valse start omdat de wagen van Ralph en Lucas problemen had met een verschoven vooras waardoor de band aanliep tegen de wielkast. Een paar uur later konden we als tweede groep de woestijn in maar helaas viel Ralph na een kilometer toch uit omdat de as weer verschoof. Ralph keerde om en nam de asfaltweg en wij trokken de eindeloze woestijn in. Na een paar uur rijden zagen we een bekende auto van een paar Engelsen die volledig vast zaten in het zand. Met wat duwen en trekken lukte het ons om de wagen er weer uit te krijgen maar zeker niet door de stuurmanskunsten van de Engelse bestuurder.
De nacht in de woestijn was zwaar. Ontzettend heet en een keiharde wind van 35 graden die de wagen en daktent constant door elkaar schudde en zorgde voor een dikke laag zand op onze matrassen. Toen we ’s morgens de zon zagen opkomen waren we gebroken maar blij dat we weer verder konden rijden in de redelijke koelte van de ochtend. Maar helaas, binnen korte tijd stond de zon alweer volop te branden en kwamen wij aan in het kamp van de eerste groep. De rest van de route hebben we met de andere teams gereden.
De tweede nacht was iets beter. We stonden naast de Nijl dus we konden (zeer argwanend voor de aanwezigheid van krokodillen) een korte duik nemen om het stof van ons af te spoelen. Het troebele water was lekker koel en langzaam werd iedereen iets relaxter, maar toen ik in m’n knie werd gebeten door een vis of schildpad en ik een schreeuw gaf van de schrik stond iedereen binnen drie tellen weer op de kant.
Het eten was heerlijk en gemaakt door Gijs, onze journalist en gaf ons toch nog een voldaan gevoel. Iedereen was kapot van de lange dag en besloot vroeg te gaan slapen. Helaas werd dit verstoord door een paar ambtenaren die onverwacht langskwamen om onze paspoorten te bekijken. Daarna weer een hete nacht met harde wind.
We waren zo blij dat we de woestijn de volgende dag uit waren dat niemand ook maar een moment eraan dacht om terug te rijden op zoek naar het lasapparaat dat van de Unimog was afgevallen. Op weg naar Khartoum!
Koninginnedag vierden we langs de Nijl in de drukke stad Khartoum, helaas viel het dit jaar op vrijdag, een vrije dag voor Moslims dus de Nederlandse Ambassade was gesloten. Maar na een slokje warm bier en een glaasje in limonadeflessen gesmokkelde Oranjebitter had ik toch wel genoeg gehad en ging ik naar bed. Helaas weer zonder te slapen en dit keer ook nog eens volledig lek geprikt door steekmuggen. Van ellende zijn we maar vroeg opgestaan en samen met team Dodo op weg gegaan naar Ethiopië. Om de ellende nog groter te maken werden we binnen een kilometer aangehouden door de politie die ons een bekeuring gaf voor – we dachten - de bocht te krap nemen waardoor we tegen het verkeer inreden. 50 pond voor Dodo en 20 euro voor Elephant (we hadden geen Sudanees geld meer).
De rest van de reis ging voorspoedig en we schoten erg goed op. Zo goed zelfs dat we aan het eind van de dag nog maar 70 km van de grens waren waar we kampeerden achter een paar heuveltjes naast de weg. De andere teams zaten meer dan 250 km achter ons. We bakten pannenkoeken en gingen vroeg slapen in de koelte van de avond. Zonder muggen maar met heel veel grote motten. Na een heerlijke nachtrust stonden we vroeg op om de laatste 300 km af te leggen. Een kudde koeien kwam even kijken bij ons maar liep al snel ongeïnteresseerd weer door op zoek naar een enigszins groen grassprietje. Op naar Ethiopië!

groetjes Bento en Bauke

www.oranjetrophy.nl